OVER Mondo Leone: Alleman
DOOR Annette Dielemans
Ikhouvantheater.nl
2 december 2005
Alleman: Mooi, goed, waar, lief.
"Leon Giesen is een man die de nodige bewondering verdient. "
Locatie: Frascati 1
Afgelopen jaar stond Leon Giesen met zijn voorstelling ‘Club Mondo Leone’ op het Theaterfestival de Parade en trok volle zalen. Een heerlijke voorstelling die vroeg om meer. En er kwam meer. Niet alleen verscheen er een cd/dvd, een koesterboekje en een heuse ‘Club Mondo Leone’ waar de liefhebber zich voor kan inschrijven en zo toegang kan krijgen tot besloten voorstellingen en ‘uitprobeersels’, maar er ontstond ook een nieuwe voorstelling: Alleman, waarin Leon Giesen aan de hand van de gelijknamige film van Bert Haanstra zijn visie op de film en, in al haar facetten, op het leven zelf laat zien.
In de film Alleman portretteerde Bert Haanstra het leven van het begin van de jaren zestig en ook Leon Giesen zelf is het product van deze tijd. In zijn voorstelling laat hij elementen zien van herkenning met deze wereld, maar gelijktijdig ook het onbekende van de wereld waar je uit voorkomt. Leon Giesen voorziet delen van de film van commentaar en muziek en onderzoekt daarmee het verleden en het heden tegelijk. Daarnaast zijn er een aantal bekende, voor de gelukkigen die ‘Club Mondo Leone’ op de Parade zagen, en nieuwe live-muziek-filmpjes te zien, die Leon Giesens bijzondere kijk op de wereld openbaren. Hij is een verhalenverteller van formaat en ziet het bijzondere in het alledaagse. De opzet van de voorstelling is eigenlijk vrij eenvoudig. Leon Giesen zit op een toneel, met om zich heen drie gitaren en een verzameling aan kabels, snoeren, (weigerachtige) pedalen en andere elektronica. En niet te vergeten het ‘Gouden Beeld’ dat hij won voor zijn muziekdocumentaire over Rowwen Hèze en een foto-album van toen hij nog een baby was. Aan de hand van dat baby-album maakt hij een losse chronologische reis door zijn leven aan de hand van filmpjes met live-muziek. Achter hem zijn 3 projectieschermen te zien waarop de filmpjes geprojecteerd worden: delen van Alleman, nieuwe filmpjes die gemaakt zijn voor de voorstelling Alleman, of nog mooier: Leon Giesen zelf, spelend op bas of gitaar, wat meesterlijke opmerkingen oplevert als “Ik ga nu het volgende liedje spelen, begeleid op de bas door Leon Giesen. En op gitaar Leon Giesen.”
Leon Giesen is een man die de nodige bewondering verdient. Voor aanvang zat hij nog op zijn gemak in de bar, bij binnenkomst van het publiek groette hij direct bekenden, en ook met zijn persoonlijke verhalen schept hij een hele intieme sfeer. Verhalen die hij vertelt zijn herkenbaar, maar geven tegelijkertijd ook een hele nieuwe blik op de wereld. Kleine dingen in het leven die hem opvallen, maken dat je na het zien van deze voorstelling voor de rest van je leven een stukje Leon Giesen in je mee zal dragen: een gekookt ei pellen zonder aan Leon te denken is voortaan onmogelijk en iedereen die Alleman zag zal wanneer hij in de trein van Utrecht naar ’s Hertogenbosch zit voortaan links zitten en na het grote viaduct ongeduldig tot tien tellen. De verhalen en liedjes zijn stuk voor stuk juweeltjes. Van humoristische nummers over het vrouwelijk geslachtsdeel (“Het ding van mijn lieveling”) tot een nummer over mensen die bijna-dood-ervaring hebben gehad. Alleman vraagt, net als Club Mondo Leone dat deed, om meer. Een tweede cd, meer filmpjes, meer muziek. Kortom: meer Leon Giesen. Want hoewel hij zelf niet altijd even tevreden met zichzelf lijkt te zijn, “Waar ik maar niet aan wen, is dat ik dit kennelijk ben”, is hij een man waar het publiek absoluut wél aan kan wennen. Alleman is een voorstelling die iedereen zou moeten gaan zien. Of je nu van theater, muziek, film, leuke en ontroerende verhalen houdt. Zoals Leon Giesen zelf zegt “Smaak is een vreemde zaak”, maar over de geslaagdheid van Alleman valt niet te twisten.
