OVER Revue 65
DOOR Annette Embrechts
Volkskrant
11 september 2006
Geen elitair schouwburgfeestje
"Het vertrouwde spel van de voormalige Toontje Lager-bassist"
In het begin word je op het verkeerde been gezet: hoezo speciale jubileumvoorstelling van de Stadsschouwburg Utrecht? Dit is toch gewoon een best-of-programma van de Utrechtse filmmaker en scene-en-songwriter Leon Giesen? Het vertrouwde spel van de voormalige Toontje Lager-bassist met zijn 'ik-ben-het-maar-imago' vormt niet bepaald een opmaat voor een 'we-hebben-wat-te-vieren-stemming'.Totdat een luidruchtige feestcommissie onder aanvoering van Kitty Courbois door zijn presentatie heen dendert, ruziend over de invulling van de jubileumavond. Dudok, de architect van het gebouw, moet worden gememoreerd, roept Harry Piekema. Maar ook acteurs en actrices die er toneelgeschiedenis schreven, eisen Paula Bangels en Paul Hoes. Zij spelen twee bejaarde abonnementshouders. Ze besluiten dat het theater moet worden heropend. In de Tweede Wereldoorlog is het alleen officieus in gebruik genomen. Maar waarmee omlijst je zo'n heropening?
Het gesteggel vormt de rode draad van Revue 65, de gelegenheidsvoorstelling die regisseur Gerardjan Rijnders met Utrechtse vedettes heeft gemonteerd. Dat de avond gestalte krijgt door er voortdurend over te bakkeleien is misschien niet bijster origineel, maar, biedt wel ideale mogelijkheden voor vileine sneren naar (de vluchtigheid van) het sterrendom ('Adelheid Roosen is helemaaI geen actrice.'), de ontmaskering achter de schermen (banaantje pellen in het kleedhok), de historie van het theater en het NSB-verleden van Utrecht. Marijke Boon wordt door overjarige diva Courbois – pauwenveer op grijze haardos - stelselmatig Kaandorp genoemd. De Toon Hermans-imitatie van Fred Goessens wordt weggehoond met 'Als het nu Herman van Veen was geweest' en Vincent Bijlo verbindt het nazisme haarscherp met het huidige geloof in de vrije meningsuiting.
Het raamwrk biedt bovendien een mooi vangnet voor optredens van Utrechtse amateurgroepen: De Weduwen, de Turkse Volksdansgroep Nazar en het homokoor Cantatori del Duomo. Zo houdt deze Revue 65 zich verre van een elitair schouwburgfeestje. Cabaretier Bijlo glorieert met zijn ode aan het theatrale duister waarin je als toeschouwer - als het goed is - scherper leert zien. Aan het slot valt iedereen Boon bij met haar aubade aan Utrecht. Nee, niet iedereen: de Turkse dansers gaan stug door (naast zingende homo's!). Het mag theater zijn, Revue 65 maakt de werkelijkheid niet eensgezinder dan die is.
