OVER Alleman
DOOR Gabriela van der Lans
Spits
4 november 2005

Massaal hangen aan de lippen van ademend boek Leon Giesen
"Er zit echter meer achter de man met de glinsterende pretogen.."

Via Stichting Bekijk 't leveren jongeren wekelijks een bijdrage aan Sp!ts. Ze doen dat steeds naar aanleiding van een voorstelling. Deze week: Gabriela van der Lans (17). Zie voor meer informatie www.bekijkt.nl.
Iedereen kent hem. Iedereen mag hem. De onuitwisbare figuur in het café met de oneindige praatjes en tijddodende anekdotes. Bij binnenkomst lijkt filmmaker, muzikant en verhalenverteller Leon Giesen over al deze typerende kenmerken te beschikken.
Er zit echter meer achter de man met de glinsterende pretogen. Terwijl hij met je praat, bestudeert en analyseert hij je. Zonder jouw medeweten zuigt hij inspiratie op. Misschien leid je, zonder je er bewust van te zijn, zijn volgende verhaal in. Misschien word je wel verwerkt in zijn nieuwe voorstelling Mondo Leone: Alleman.
Een kleine zaal, een persoonlijke sfeer en een man met een verhaal. Gecompliceerd? Nee. Oprecht? Ja. We beginnen bij Giesens geboortejaar: een documentaire van Bert Haanstra brengt ons terug naar het jaar 1962. De documentaire Alleman, door Haanstra gefilmd met een verborgen camera, heeft als voornaamste inspiratiebron gefungeerd voor Giesens voorstelling. '1962, een totaal andere wereld', aldus Giesen.
Vervolgens neemt de vlotte verteller het publiek in sneltreinvaart mee van het begin jaren zestig naar zijn volwassen jaren. Leon, het kind, maakt plaats voor meneer Giesen, de man met de onmiskenbare passie voor muziek. Een passie die hem als heldere ster van zijn ouderlijk huis tot aan New York heeft geleid, zo vertelt hij in uiterst ontspannen toestand. Zit hij alles werkelijk ter plekke te verzinnen, of domineert hij het fenomeen spontaniteit tot in de puntjes? Woorden vertellen zijn verhaal, filmbeelden illustreren zijn gedachten. Het beeldmateriaal, dat op drie kleine schermen wordt geprojecteerd, varieert van oude filmfragmenten tot geschreven teksten. Over elk beeld is nagedacht. Niets is overbodig of irrelevant. Het livegitaarspel, waarmee hij de beelden ondersteunt, is gevoelig en meeslepend. De combinatie van deze melancholische melodieën en Giesens wijze van vertellen doet haast vergeten omgeven te worden door honderd aan zijn lippen hangende bezoekers. Aan de hele voorstelling ontbreekt scherpe logica, storing daaraan echter ook. Giesen vertelt als een ademend boek zijn levensverhaal. Grapjes worden moeiteloos afgewisseld met wijze lessen. Het kan en het past. Wanneer het publiek ter afsluiting wordt bedankt voor de aandacht, bedank ik in stilte Leon Giesen.