OVER Mondo Leone: Alleman
DOOR Moon Saris
Theatercentraal.nl
11 november 2005
Alleman gaat over één man
"Op naar ‘Mondo Leone Alleman 2!"
Leon Giesen kreeg toestemming om Bert Haanstra’s meesterwerk ‘Alleman’ (1963) op zijn eigen manier te recyclen. Wie de Limburgs-Utrechtse scene-and-songwriter kent, verheugt sinds die aankondiging op de eerste vertoning van ‘Mondo Leone Alleman’. Vorige week vrijdag was de première in het Utrechtse Louis Hartlooper Complex. Eerste indruk: wat weinig Haanstra, maar op en top Giesen.
Wat onwennig zit Giesen voor een groot filmdoek, met twee kleinere schermen naast zich. Zijn ‘podium’ is nauwelijks een meter diep; gezeten op een speaker, met naast hem nog enkele boxen, wat gitaren en een bas. De tweede rij is bezet door twee bistrotafels met daarop twee plastic opbergdozen en daar weer op de beamers. Technicus Elias Groothoff zit op de meest rechtse stoel van de eerste rij, met voor zich de nodige knoppen, schuiven en stekkers.
Dat is echt Leon Giesen: niet te moeilijk doen. Zijn publiek welkom heten met de opmerking “Dames en heren, ik ben het maar.” Zich hardop afvragen of hij wel ‘zo lang’ kan boeien. Geen zorgen Leon, anderhalf uur vlogen voorbij en zelfs voor de mensen die een deel van de filmpjes al hadden gezien op bijvoorbeeld de Parade kan het niet langdradig zijn geweest. Als een van de ontroerendste, echtste mensen in theaterland vermaak je jan en alleman met herkenbare, grappige, rakende filmpjes en bijpassende liedjes.
‘Mondo Leone Alleman’ bestaat maar voor een klein deel uit nieuw werk. En is dus niet, zoals je wellicht zou verwachten, van voor tot achter gebaseerd op Alleman. Natuurlijk, we zien de beroemde strandscène die Giesen eerder ook al vertoonde bij het liedje ‘Ding van mijn lieveling’, “de bron van alles”. We kijken naar het Nederland van de jaren vijftig in zwartwit aan de hand van wapperende was, schilderende eigenaars en spelende kinderen op binnenvaartschepen; gevolgd door het Nederland van nu in kleur, met verveeld kijkende mensen op bootjes en terrassen. Voorbij glijden gewone Nederlandse tafereeltjes in zwart-wit, met flashbacks naar de oorlog en de bevrijding. Verder nozems op brommers, twistende twens (niet uit Alleman, maar uit het Polygoon-journaal), een zoenend stel in het park. Maar we zien ook zijn eigen, bijna allemaal al eerder vertoonde, uiterst vertederende kleurenfilmpjes over het huisje met Jimi Hendrix erop, langs het spoor tussen Den Bosch en Utrecht; over het pellen van een ei à la Leon; over zijn Fender bas uit 1964 en de man verantwoordelijk voor talloze beroemde basloopjes; over het wonder dat zijn dochtertje is, samen met Jack Poels en Tren van Enckevort van Rowwen Hèze; over een bezoek van Bob Dylan aan Leon, terwijl hij ligt te dromen in het beroemde Chelsea Hotel in New York. Een stilte valt na een liedje dat op een aandoenlijke manier het gevoel van velen na de aanslagen in New York verwoordt. Knap toch hoe die jongen grote emoties klein en tastbaar maakt, met een filmpje van bladeren, gras en de lucht, wat gitaarklanken en een paar woorden.
Mooi is ook het verhaal van verlangen, van hoop, van overlevingsdrang van Elizabeth, die met haar kinderen in een Jappenkamp in Indonesië zit en haar recepten vastlegt in een schetsboek van haar overleden man. Deze Elizabeth komt niet zo maar voorbij waaien. Dat gebeurt omdat deze geschiedenis hoort bij de oma van zijn vrouw. Net als alle andere onderwerpen die in de filmpjes de revue passeren helpt ze mee Leon Giesens levensverhaal en zijn menselijke kijk op de wereld over het voetlicht te brengen. Dat ontroerende, grappige, herkenbare verhaal van deze prettige persoon verdient een hoofdrol, zeker. Maar het is jammer dat in deze voorstelling die naar een grote film is genoemd Alleman zelf een bijrol speelt.
Geeft niks, want het is allemaal heerlijk om te zien en horen. Maar we hopen wel dat ‘Mondo Leone Alleman’ net als ‘Mondo Leone’ een vervolg krijgt. En dat Giesen daarin echt doet wat ie aan het begin van de voorstelling belooft: een prachtige film voorzien van het commentaar en de muziek die deze verdient. Op naar ‘Mondo Leone Alleman 2’!
P.S. Je pa kan trots op je zijn, Leon, want zijn veertig jaar geleden uitgesproken wens “We hopen dat je een eerlijk hart zal hebben” is uitgekomen. En dat je daarvoor muzikant moest worden, wil ie je vast vergeven...
