OVER Mondo Leone Dagboek
DOOR Ruud Buurman
GPD
7 oktober 2008
Giesens brein is een creatieve snelkookpan
"Wie heeft er nu een top 5 van prachtige geluiden?"
Het hoeft niet altijd met grote gebaren, met decors, een geoliede regie, strak in elkaar overlopende scènes. Theater kan ook enorme zeggingskracht hebben en ontroeren als de maker ervan simpel op een kist gaat zitten en in woord, muziek en beeld in zijn hoofd laat kijken. Aan het einde van zo’n voorstelling kan de wereld er wat kleurrijker en leuker uitzien. Leon Giesen, voormalig bassist van de Nederlandstalige band Toontje Lager, beroepsmuzikant, filmmaker en verhalenverteller, schetst met eigen filmpjes, foto’s en tekeningen op drie grote schermen, lieve en gekke verhaaltjes, pakkende muziek en hardop uitgesproken gedachten, zijn waarheid over schoonheid en geluk in Mondo Leone Dagboek. Beeld en geluid zijn door hem knap en met veel liefde tot een vloeiende eenheid gemaakt. En dan verdien je van je publiek wat liefde terug. Met gemak negeer je daarom zijn matige zangstem, zijn te bescheiden, onhandige en ongepolijste manier van presenteren. Het zijn gewoon wat ontwapenende ingrediënten.
In het hoofd van Utrechter Leon Giesen wordt het kleine geëerd, omdat een mens anders het grote niet weerd is. Zijn helden zijn niet diegenen die volop in de schijnwerpers staan, maar de mensen die even grote prestaties hebben geleverd, maar daar toevallig niet de eersten mee waren. Giesen is meer geïnteresseerd in de kunst van het verliezen dan in het winnen. Zo vertelt hij ondermeer een ontluisterend verhaal over de thuiskomst van de derde man die ooit op de maan stond, Pete Conrad. De man ook, die tijdens zijn wandeling op de maan een liedje zong, dat Giesen als achtergrond gebruikt voor een van zijn eigen composities. Wie heeft er nu een top 5 van prachtige geluiden? Wie komt er op het idee om met een camera naar Enschede te reizen en ons deelgenoot te maken van zijn ontzetting dat het huis van de overleden dichter Willem Wilmink zomaar te koop staat? Giesen dus. Zijn film van een enorme wolk spreeuwen, begeleid op gitaar, is een bijna hypnotiserende ervaring. Hij zingt een lied over de verhoudingen tussen man en vrouw, terwijl achter hem aan elkaar gemonteerde stukjes ‘vergeten filmfragmenten’ uit het filmmuseum een lust voor het oog zijn.
Giesens brein is een uitzonderlijke creatieve snelkookpan, laat hij aan het slot nog eens zien en horen als hij zijn allerkortste gedicht, van één woord, schitterend in beeld brengt als tegelwijsheid.
