Mevrouw Mondo had een congres in Madrid en ik zou meegaan. Het plan was om eerst naar Portugal te gaan, op bezoek bij onze dochter en daarna samen naar Madrid. Zij naar het congres en ik een beetje flierefluiten en daarna een paar dagen samen in Spanje. Dat liep anders omdat ik een leuk optreden kreeg in Nederland. Ik ging vanuit Portugal naar huis. Zij vloog door naar Madrid.
We brachten de huurauto terug en kusten tot ziens in hal 1 van het vliegveld van Lissabon. Ik moest nog drie uur wachten in hal 2 op mijn vlucht naar Amsterdam.
Ik had een plek gevonden waar stroom was en ging schrijven. Misschien zou ik aan de Joost Zwagerman essaywedstrijd mee gaan doen. Met een stuk over kijken en de krokodiltheorie. Ik was alleen niet lekker. Ik vraag me af hoe dingen zal gaan beschrijven in dit verhaal. Maar op dit punt is het genoeg om te zeggen dat ik serieus aan de race was. Serieus.
Het schrijven ging best aardig. Maar de race ook. Steeds betere rondetijden. Helaas.
Ik kon op een gegeven moment inchecken (ik heb een gloednieuw paspoort trouwens), maar er was net een nieuw geintje in werking getreden. De maat van de koffers die je mee mag nemen in de cabine was veranderd. Verkleind uiteraard.
Mijn koffer moest ik inchecken. Dat mocht gratis omdat de koffers toen wij het ticket kochten nog groter mochten zijn. Gratis is positief. Dan ben ik nu klaar met het positieve. Voor de rest van de dag.
Als je hal 2 van Lissabon kunt vermijden, doe het dan.
Ik weet niet hoe fijngevoelig je bent. Maar misschien moet je hier stoppen. En die tip over hal 2 als winst van dit verhaal nemen. Het gaat lelijk worden.
Door te klikken op het kruis kun je terug naar de pagina met de putdeksel met het kruis.
Ok, je blijft?
Ik heb je gewaarschuwd. Hal 2. Er zijn niet genoeg stoelen. De dames WC's waren afgesloten omdat er schoongemaakt werd. Not. De urinoirs werkten allemaal niet. Dus iedereen moest naar de vier (of zo) WC's die er waren. En ik... ik zei het al. Water inmiddels.
Na drie uur wachten bleek dat het vliegtuig drie uur vertraging had. Hal 2. Vuilnis werd niet opgehaald.
Schrijven ging inmiddels niet meer. Bier drinken nog wel dus deed ik dat maar. En lezen. In het boek 'Outliers' van Malcolm Gladwell. Over succes. En hoe er allerlei factoren meespelen. Zoals geluk of pech, je leeftijd of andere mensen. Op een gegeven moment ging ik naar de McDonalds. Ik weet niet of het aan mijn toestand of aan de hamburger lag, ik denk dat het een explosieve combinatie van de twee was. Maar ik nam een hap en dacht als ik er nog een neem ga ik over mijn nek. Dus dat heb ik niet gedaan.
Hamburger en frietjes (waren ook niet te doen, terwijl ik die normaal het beste van McDonalds vind) weggelegd.
Vliegtuig kwam eindelijk. Er werden vouchers voor gratis eten uitgedeeld vanwege de vertraging. Bloody Vueling. Nu pas (dan had ik die niet gegeten hamburger gratis gehad, dat was ook positief). Punt was alleen dat we op dat moment ook konden boarden. Mensen wilden liever boarden. Ik ook. Al maakte ik me zorgen.
In het vliegtuig had ik een plek aan een nooduitgang gekocht, omdat daar wat meer beenruimte is. Ik vroeg aan de jongeman aan het gangpad of hij misschien van plek wilde ruilen, omdat ik me niet lekker voelde en verwachte dat ik wel een paar keer naar de wc zou moeten. Dat wilde hij niet.
Opgestegen. Ik probeer te lezen in mijn boek over succes. Maar ik krijg het ontzettend warm. Ik wil niemand tot last zijn en wurm mijn jasje op mijn plek uit. Best een gedoetje. Uiteindelijk heb ik mijn jasje op mijn boek op mijn 'traytable'. Ik denk ineens. Volgens mij ga ik zo over mijn nek. Het zal toch niet? Kut. Waar is dat zakje? Ergens onder mijn jasje en dat tafeltje in die gleuf in de stoel voor me. Maar waar? Waar? O hier. BLEEEEUUUUUW!
Te laat.
Ik lijk wel even weggeweest maar als ik mijn ogen open doe word ik wakker in een nieuwe wereld. Ik heb alles onderkotst. Mensen zijn het gangpad ingevlucht. Mijn jasje, petje, boek, shirt, broek. Alles onder. Stoel voor me. Alles.
Ik ga naar de WC voor in het vliegtuig om te proberen een en ander schoon te maken, maar er is geen handdoek of zoiets. Alleen van die papieren handdoekjes. En alles is drijfnat. Dat lukt dus gewoon niet. Ik kom uit de plee. Heb geen andere kleren want die zijn in het ruim omdat mijn koffer ineens niet meer de cabinemaat heeft. De Vuelings hebben ook niks. Ik krijg een kopje thee. Ik zeg sorry en nog een keer en nog een keer. Een steward probeert met een soort keukenrol mijn plek schoon te maken. Ik sta voor in het vliegtuig. Iedereen staart mij aan. Die wat dikkige, kale man in dat onderhemdje met die grote donkere kotsvlek erop. Center stage. In die natte broek. Het onderwerp van afschuw.
Mensen klagen. Het stinkt. Sjezus. De captain roept om dat ze de luchtverversing harder gaan zetten.
Ik moet terug naar mijn plek. Geen genade.
Mensen worden misselijk. De captain zegt dat als er mensen ziek worden we zullen gaan landen op Parijs Charles de Gaulle.
Dan komt er niemand thuis. Het aardigste dat ik iemand ergens voor hoor zeggen is 'We lijden allemaal'. Maar ik weet niet of hij mij ook bedoelt.
Ik maak een foto van mijn schoenen.
Gelukkig voor jou is die onscherp.
Paria.
Uitgekotst.
Zo voelt dat dus. Ik ben echt een aardige jongen, met een gevoelige binnenwereld, toch? Maar geloof maar niet dat ook maar iemand een praatje met je komt maken.
Schiphol.
Ver na middernacht.
Mensen kunnen niet door de slurf, maar moeten achter uitstappen. Fucking Vueling. Iedereen komt langs mij. Ik moet wachten want mijn natte stinkspullen liggen in een vuilniszak in de WC bij de cockpit.
Vliegtuig leeg. Ik krijg een uitbrander van de captain dat mensen mij hebben zien drinken in hal 2. Maar het is écht niet de drank. Ik ben een zeer ervaren drinker en ga nooit over mijn nek van drank.
Door de koude nacht met mijn vuilniszak in mijn hand in mijn onderhemd en natte broek over de landingsbaan naar de aankomsthal. Ben de laatste.
Koffer van de band, droge spullen aan in de WC.
Boek over succes en geluk en pech. Kon weg.
Heb de nachttrein gemist.
Moet uur wachten. Kan mijn jasje niet aan. Want nat. Koud.
Nog iets positiefs! Het is inmiddels dan ook een nieuwe dag. Ik woon dicht bij het station van Utrecht. Maar dat is ook nu het enige. Kom bibberend thuis. Douche. Spullen in de wasmachine. Kamerjas aan. Ow. Moet naar de plee.
Volgende dag ontdek ik dat de ceintuur van de kamerjas in het 'water' heeft gehangen tijdens deze grote bah..
En dat ik mijn gloednieuwe paspoort meegewassen heb.
Je hoeft maar een seconde te laat te zijn.
En ik zal heus niet de enige zijn die dit ooit is overkomen. Waarom hebben ze niet eens een handdoek? De les is dat je heel snel in een totaal vreselijke positie kunt zitten. Ook ik met mijn fijne BOX. Ook jij.
En daar helpt op dat moment geen zelfhulpliedje aan.
Later weer wel.
Het essay heb ik niet ingestuurd.