Dit is een soort van stripverhaaltje dat ik voor mezelf heb gemaakt over de teleurstelling die De Parade in Berlijn was. Daar heette het 'Boulevard of Broken Dreams' (de oude naam van De Parade).
Zoals hondje 'Beer' achter een denkbeeldig bot aan rent...
Achtervolgde ik de droom om naar New York te gaan door met de Parade naar Berlijn te gaan
- BOULEVARD OF BROKEN DREAMS -
Beer eindigt met een kapot viltje en ik met één euro.
Reizend theaterfestival De Parade (waar ik in het verleden vaker gestaan heb) zou naar New York gaan en Berlijn zou een soort opmaat daar van zijn. En ik was gevraagd om mee te gaan. Naar Berlijn.
Hondje Beer
Maar De Parade in Berlijn, waar ik in 2008 stond, was een totale mislukking. Er was zo ongeveer niemand.
Bardames bezig met oneigenlijke activiteiten
Op de tweede dag dat ik er was, was toegang tot het Paradeterrein gratis gemaakt en heb ik voor niks gespeeld:
Voor het voltallige publiek dat op het terrein was: 16 man.
Na afloop kwam een meisje naar me toe en zei: 'Ich möchte dir etwas geben.'
En zij gaf mij:
1 euro.
En ik heb toen gezegd: 'Dit is mijn gelukseuro.' Maar ik ben bang dat ik gelijk heb gekregen want doordat die Parade zo mislukte ben ik door Berlijn gaan dwalen. Ik had toch niks te doen. Foto's maken van alles dat mij opviel. Zoals ik altijd doe. De MONDOMINO's zitten er vol mee.
En zo kwam ik, doelloos slenterend, op het Centraal Station van Berlijn en maakte een foto van het Parade terrein:
Eigenlijk heb ik hier een van de redenen gefotografeerd waarom het festival in het water viel. We stonden in een stukje niemandsland vlakbij het station. Iedereen die er langskomt gaat ergens heen, naar de trein of naar huis. Daarnaast is het een gevaarlijke aanname dat in Berlijn, waar heel veel te doen is, maar mensen nou niet per sé rijk zijn, een menigte naar totaal onbekende Nederlandse acts komt kijken. En daar ongezien voor betaalt. De tenten zijn trouwens allemaal (Paradetheater 1 en 2 en de Cuatro) ook nog eens heel groot.
Een theaterdirecteur vroeg mij later: 'Hoe was het nou op De Parade in Berlijn?' En toen heb ik geheel naar waarheid geantwoord: 'Ik twijfel nog tussen 'debacle' en 'fiasco', maar één van de twee was het wel.' Daar heb ik later voor op mijn donder gehad van de hoge Paradepersoon wiens idee, nou laten we zeggen droom, het was om op deze manier het reizend theaterfestival 'internationaal op te schalen'. Ik snap dat dat nou niet het verhaal is dat hij voor het thuisfront wil vertellen. Ik liever ook niet, maar er zijn grenzen.
En theatermensen bijten liever hun tong af dan dat ze zeggen dat het niet goed gaat. Wat ik ook snap. Als je zegt dat het niet goed gaat komt er geen publiek. Je zegt dat je succes hebt! Toon Hermans liet op alle posters 'uitverkocht' plakken. Ook als dat niet waar was.
Misschien is dit trouwens het bewijs van het feit dat ik geen écht theaterpersoon ben. Maar meer een documentair verteller. Dat is iets anders. Ik moet het een plaats in mijn verhaal geven als dingen niet lopen zoals ik wil of hoop. Iemand die fictie maakt kan daar een broertje dood aan hebben. Die maakt het verhaal gewoon anders. Een bevriende psychotherapeute zegt: 'Een goed verhaal mag desnoods waar zijn.' Natuurlijk. Je leugens vertellen ook veel over jou.
Maar ik wil en doe dat niet. Niet in mijn verhalen.
De eerste nacht dat ik er was trouwens wel heel gezellig omdat we met z'n allen in een lege tent muziek hadden zitten maken. Een beetje als een verdwaalde circusfamilie op een parkeerplaats.
Maar goed. Ik was op het station en heb toen deze foto gemaakt:
DSC07914. En daarna nog een, met de M iets meer in het midden en een klein stapje naar achteren:
DSC07915, de foto die mijn leven zou veranderen.