Als ik voor mezelf zo'n geval van 'spek met ei' maak is het toch anders, want ik weet wat er tussen de sneetjes zit
Ik heb dan het punt wel kunnen maken, met twee tekeningen en een foto... Toch wilde ik de kok bedanken die dit gedaan heeft. Het was dan neem ik aan een andere kok toen daar met mijn fototoestel zat. En ik zou er nog steeds graag een foto van hebben.
Dus heb ik contact gezocht met de organisatie. En ik heb een mail gestuurd naar het kantoor van het hotel-café-restaurant. Daarin heb ik gevraagd of er een kok werkt die sneetjes brood op elkaar stapelt en de kaas en het spek er tussen doet bij 'Spek met ei'.
En dat is inderdaad zo, of was, schreef Isabelle van kantoor. Deze kok was inmiddels voor de liefde naar Ierland vertrokken.
De volgende keer dat ik in Maastricht was liep ik langs de keuken en zag daar twee jongemannen werken. Klopte op het raam en begon een gesprek. Uiteraard vroeg ik hoe de kok heette die voor de liefde naar Ierland was vertrokken. 'Lee Hong' zeiden zij. 'Maar hij is niet naar Ierland, hij wil terug naar Ierland - hij is een Ierse Vietnamees - en werkt nu in een restaurant in Leiden.' Zij wisten niet precies welk restaurant.
Het was hem wél, die Aziatische jongeman!
Nou probeer jij maar eens Lee / Li Hong te googlen.
Dit soort dingen laten mij niet los en de volgende keer dat ik in Maastricht moest zijn (omdat ik met een archeoloog uit Maastricht mee zou rijden - voor een zoektocht - naar Frankrijk) heb ik in het desbetreffende hotel overnacht. Je moet er iets voor over hebben. Die avond heb ik in het hotel-café met de barkeeper een praatje gemaakt maar hij kon me niet verder helpen.
Uitzicht uit de hotelkamer
Dus stuur ik weer een mail naar Isabelle van kantoor, die er een beetje naast zat met Ierland.
En ik kreeg uiteindelijk dit terug:
Leuk hè? Dat ik zelf creatief en enthousiast ben natuurlijk, maar verder word ik hier afgepoeierd. En dat 'helaas' geloof ik ook helemaal niet.
Eigenlijk nogal apart, omdat het hotel-cafë-restaurant (volgens de drankenkaart) nou juist genoemd is naar iemand die creatief en enthousiast was. En dingen wilde ontdekken. Én zijn schatten wilde delen. Maar een beetje research leert mij dat de straat waaraan het etablissement ligt genoemd is naar die man. En de zaak dus eigenlijk naar de straat. Zijn ziel zweeft er niet rond. In elk geval niet op kantoor.
Maar nog steeds tamelijk onbegrijpelijk, als je het mij vraagt. Zou Lee / Li Hong misschien illegaal zijn en daarom niet in de aandacht willen komen? Maar ik hoor van vrienden uit de horeca dat (het saai is om steeds dezelfde vaste kaart te moeten koken en dat) er geen illegalen als kok in een officiële keuken werken. Als je daar problemen mee krijgt dan zijn die heel groot. Waarom wil iemand niet meewerken als ik hem juist wil eren? Denkt hij dat ik hem zit te fukken?
En toen heb ik iets gedaan dat ik normaal niet doe. Ik heb losgelaten. Als het echt tegen zijn zin is dan schiet mijn aanhouden zijn doel voorbij. En als hij aangegeven heeft dat ik hem niet moet contacteren dan kan ik het hem niet zelf vragen. Tenzij Isabelle niet de waarheid spreekt natuurlijk. Zij vindt mij sowieso een rare snijboon.
Maar ik vraag me af of de naamgever (van de straat dus) dat ook zou vinden.
Ik laat het maar. Want het gaat uiteindelijk niet om wie Lee / Li Hong precies is, maar om wat hij gedaan heeft.
Hij heeft mij verrast met zoiets bescheidens als een gebakken ei.
Geweldig.
En zoals ik boven al schreef kun jij dat niet bij jezelf. Voor sommige dingen heb je gewoon andere mensen nodig. Applaus voor andere mensen!
P.S.,
Mocht je Lee Hong tegen komen, wil je dan even checken of Isabelle van kantoor de waarheid heeft gesproken?