'De hele tijd hetzelfde' is eigenlijk een ode aan basgitaar spelen.
Ik weet het, dan is dit misschien een raar beeld. Maar ergens ook weer niet.
Van basgitaar spelen vind ik mooi dat het repeterend is. Je hebt ook bassisten die juist willen fladderen (zoals bij jazz), of bassisten die de grondtoon staan te pompen, maar mijn soort bassist is de 'riffjes-bassist'. Die wil 'grooven'. Samen met de drummer. Die hoeft niet te soleren (een bassolo dat is al zowat). Het gaat juist om de herhaling van een goed lijntje. Net zoals bij seks. Je doet ook niet iedere seconde wat anders als je geïnspireerde seks hebt. Niet mechanisch, maar wel repeterend. Zodat je 'er in komt', er in op gaat.
Is seks zonder herhaling wel mogelijk? (Hahaha, ja als het in één keer gebeurd is ;-) Als je niet weet wat er komen gaat ben je bezig met wat er precies komen gaat en niet met wat aan het gebeuren is. Dus een zekere herhaling zul je willen. Maar laat ik voor mezelf spreken. Stel ik zeer op prijs.
Herhaling zie je ook bij dit gestileerde en gebeeldhouwde schaamhaar. Je ziet variaties op een thema. Je moet dat als beeldhouwer volhouden wil het als een geheel gaan werken.
Hetzelfde maar ook weer niet, deze verschillen zijn trouwens wat mij betreft te groot, maar deze foto heb ik gebruikt voor het verhaal van 'Spek met ei' wat juist weer over een verschil gaat
Niet allemaal precies hetzelfde want dat voelt kunstmatig. Zo is dat ook bij een baspartij (nogmaals, van het soort waar ik van hou).
Het gaat erom dat je die herhaling met aandacht doet.
Net zoals bij 'een verhaal vertellen'. Dat doe ik graag en vaak en kun je vergelijken met een wandeling maken. Het publiek is het reisgezelschap en ik ben de reisleider. Ik heb die wandeling al honderden keren gemaakt. Daarom moet ik niet bezig met einde, maar met iedere stap op zich. En die met zoveel mogelijk plezier maken. Als ik merk dat ik teveel op de automaat ga, dan neem ik bij wijze van spreken een paar stappen die ik normaal niet doe, of een bocht juist lekker ruim. Dat houdt het fris.
Dat zou je ook kunnen vergelijken met iets anders:
'Verhalen vertellen' heeft iets geks
Daarin lijkt het best op seks
Dat kom ook steeds, telkens weer
Ongeveer op hetzelfde neer
Dit is uiteraard vanuit het perspectief van de verteller.
Voor het publiek is het beslist anders. Kleine kinderen willen vaak hetzelfde horen (Teletubbies zeggen: 'Nog een keer!'). Zo gaan zij de wereld begrijpen. Maar grote mensen niet. Die willen verrast worden. Maar ook weer niet continu. Het is altijd een afwisseling van bevestiging en verrassing.
