Ja, eerlijk gezegd herken ik me wel in die vastzittende plastic zak. Hij kan zichzelf niet bevrijden. Heeft iets van buitenaf nodig. Een harde windvlaag of iets anders bevrijdends. Zo herkende ik mezelf ook in de opvliegende en omhoog- en laagdwarrelende ronddraaiende plastic zak die het filmende jongetje aan zijn buurmeisje laat zien als hij zijn mooiste scene afspeelt in de film 'American beauty'. Ik dacht 'die zak wil spelen en vliegen'.
Zo probeer ik ook te fotograferen. Ik zoek naar metaforen. Zo kun je een aantal 'MONDOMINO-plaatjes' beslist zien. Iemand fotografeert een aapje. Dat aapje ben ik. Of laat ik het zo zeggen, mijn soort mensen, artiesten of anderen die de nek uitsteken, zijn ook een soort aapjes.
En zo probeer ik liedjes of rijmpjes te maken. Door gedachtes in beelden en zinnen te vangen. En ze daarmee onschadelijk te maken. Doe jij dat ook wel eens? Mij helpt het.
Een voorbeeld. Ik ben al best oud. En voel dat ook. Merk dat wij, mijn vrienden en dierbaren, 'onder vuur' liggen. Mensen worden ziek, krijgen vooral kanker. Twee van mijn beste vrienden zijn dood. Daar word ik nou niet automatisch vrolijk van. Wat doe je daaraan? Kan ik niet iets maken wat een beetje helpt? Nou... ik weet, maar voel ook, dat ik dood zal gaan. En toen schoot me de zin binnen: Wij staan op de dodenlijst van moedertje natuur. Daar kun je niks van zeggen, dat is zo. Iedereen. Om hem daarna een draai te geven: En vieren voor de zekerheid alvast ons laatste uur.
Hihi.
Dat doet iets met hoe ik me voel en is een excuus voor een feestje. Dat hem toen 'afgemaakt' met:
Want je weet maar nooit wanneer of dat geslagen heeft
en terugrekenen dat gaat niet meer als je niet langer leeft
Het laatste uur, we vieren het laatste uur alvast
Nu 't nog kan
En dan kan ik in de tekst door met de uitdrukking dat je laatste uur geslagen heeft. Of iets anders. Of niets. Dat weet ik nog niet. Misschien blijft het wel zo en is het een rijmpje. Een idee.
Als de dood je overvalt dan heb je dat dus niet gehoord een uur van tevoren. Dus misschien heeft dat uur voor mij, of jou, op dit moment al geslagen.
Over mijn twee dode vrienden gesproken. De eerste komt ook voor in mijn liedje 'Wie o wie' maar het zou net zo goed de tweede kunnen zijn. Ik mis ze allebei. De eerste was Sjaak. Inmiddels al lang geleden. Tijdens de uitvaart was er een Volkskrant journalist, Toine Heijmans, die voorlas uit 'La Vie Vinex' zijn verzameling columns over leven in een Vinex wijk: IJburg. Hij las het verhaal 'Vissen met buurman' voor. En toen bleek dat Sjaak die buurman was. Toen Sjaak een jaar dood was wilde ik hem heel graag herdenken. En heb 'La Vie Vinex' gekocht, ben naar de Ierse pub gegaan (Sjaak en ik zijn twee keer naar Dublin geweest) heb een pint Guiness gekocht en ben alle hoofdstukken over of met buurman gaan lezen. Ik wilde zo graag iets voelen.
Maar er gebeurde niks.
Een tijdje later, laten we zeggen een week, at ik een groene olijf. En ineens was hij er. Daar heb ik toen een liedje over gemaakt: 'Wemelen'. Staat op spotify. Ook tijdens de opname was er een moment dat mijn gitaar min of meer op hol sloeg. Ik dacht: Dat is Sjaak. Maar mijn effect-apparaat bleek kapot te zijn.
Wemelen
Af en toe, af en toe dan komt het voor
dat ik jou voel, als ik ons liedje hoor
Af en toe ja, maar meestal dan gebeurt dat niet
hoe ik ook meebrul met hetzelfde lied
Ik wou dat het ergens wemelde van jou
wou dat het ergens wemelde van jou
dat er een plekje was waar ik heen kon gaan
waar het gewoonweg zou vergaan van jou
Overal kan het zo zijn dat jij opduikt
ik je voor me zie als ik iets proef of ruik
Overal ja, maar overal waar ik jou zoek
vind ik niets, hoe ik ook bid of vloek
Ik wou...
En nou sta ik daar
en ik staar
naar jouw steen
maar jou steen is maar een steen is maar een steen
Ik wou dat het ergens wemelde van jou
wou dat het ergens wemelde van jou
dat er een plekje was waar ik heen kon gaan
waar het gewoonweg zou vergaan van jou
waar het sterft van jou
En nou zeggen andere mensen soms 'Dat gaat over mij'. Ik denk dat ze dan het verlangen herkennen van waaruit dit ontstaan is.