Een krokodil ziet alleen beweging.
Als iets niet beweegt dan ziet de krokodil het niet.
Dat is in elk geval bij een kikker ook zo. Als een vlieg langs een kikker vliegt dan hapt hij hem - sneller dan de vlieg - uit de lucht. Maar als je precies diezelfde vlieg dood voor hem neer zou leggen dan ziet hij hem niet. Dus je zou kunnen stellen dat een kikker in een doos met dode vliegen omkomt van de honger.
Maar zo zijn wij ook hè?
Als iets niet meer verandert in je omgeving dan neem je het niet meer waar.
Dat is de KROKODIL-THEORIE.
Daarom is het goed om af en toe zelf van perspectief te veranderen. Dan zie je de dingen weer.
Een manier om van perspectief te veranderen is bijvoorbeeld letten op details. Dat werkt heel goed bij mij. Maar je zou bijvoorbeeld in plaats van op 'betekenis' ook op kleur, of licht of vorm kunnen focussen.
Je kijkt dan eigenlijk een beetje naar de wereld als een kunstenaar. Probeer het eens. Je wereld wordt rijker. En jij dus ook.
KIJKEN
In de MONDOMINO-reeksen kun je veel voorbeelden van letten op details vinden. Laat ik nog een reeksje foto's laten zien. Met een beetje toelichting. Ik heb ze gemaakt op vakantie, in Frankrijk.
Hoe kijk jij? Dat weet ik niet. Hoe kijk ik? 'Gewoon' zou ik zeggen. Gewoon voor mij, in elk geval. Net zoals ik adem. Nou, iets bewuster. Zoals ik proef misschien. Het is het plezier van het zien en ontdekken. Het vangen van een momentje of beeld. Zoals hierboven. Het moment dat de zon even doorbreekt en de schaduw van de kerkspits op het huis valt. Ktsjinggg. De rook stijgt uit het dak. O nee, het is een wolk. Daar word ik best vrolijk van.
Maar verder geloof ik niet dat ik dat weet. Mensen zeggen wel eens dat het anders is dan zij kijken. Ik denk eerlijk gezegd van niet. Maar ik weet wél dat ik langer stil sta bij dingen die ik zie dan de gemiddelde mens.
De enige manier om mijn manier van kijken vast te leggen voor jou is door foto's te maken van wat ik zie, zoals ik altijd doe, en ze met jou te delen.
Ik (maar ik neem aan iedereen) kan iets gewoon mooi vinden. Of ontroerend, of lelijk of raar. Zonder dat ik de functie of betekenis weet. Puur het beeld. Daar heb ik als kind een keer een discussie over gehad. De Duitse collega van mijn vader waar ik aan het logeren was zei: 'De kleur rood kan mooi zijn, maar niet als dat het bloed van iemand op straat is.' Daar ben ik het nog steeds niet mee eens. De kleur is dan nog steeds mooi. De betekenis niet.
Zo vind ik ook het raam in de nacht mooi. Ook de beslagen delen. Juist. Maakt het mysterieuzer. Je krijgt het gevoel van een hele wereld die achter het raam schuilt.
Dat meen ik te zien en is hopelijk ook voor jou terug te vinden, zien of voelen in de foto.
Kijk dat haakje, dat helemaal alleen is. Ahhh. Er hangt geen schilderij aan. Net zoals bij die vastzittende plastic zak in een boom identificeer ik mij er een beetje mee. Maar het is ook niet het meest attente wat de mensen van het restaurant kunnen doen. Hang er iets aan. Die ene draad van een spin van het plafond naar de lepel (niet andersom neem ik aan) verraadt ook wel iets over het restaurant.
Door over details die iets verraden (want verhalen verschuilen zich vaak achter details):
MONA LISA
We logeerden in de plaats van het restaurant in een hotel en daar hing deze prent in onze kamer (aan een haakje denk ik):
Haha. Mona Lisa blaast een kauwgombel.
Onder de lamp links hangt ook een soort schilderspalet. Het hotel heeft een beetje een schilders-thema. Het is een zeer toeristische plaats (waar in het verleden veel geschilderd werd en waar nu nog veel galeries zijn) en je moet wat als hotel.
Valt je iets op?
Ja de achtergrond is raar. Rechts hoger dan links.
Maar dat is bij Leonardo ook.
Dit is echt een kopie van de achtergrond.
Haar handen!
Waar zijn haar handen?
En de handen van de echte Mona Lisa zijn zo mooi! Rank en sierlijk. Je kunt zelfs posters kopen met alleen haar handen er op...
Iemand of iets heeft een soort copy-paste actie ondernomen.
Zie je? Die duim komt eigenlijk twee keer. De rand van de mouw zie je ook dubbel. Dat lichtere vlekje rechts is van haar andere mouw. Sjezus wat een liefdeloosheid. Eerlijk gezegd vind ik dit een schande. Echt.
Ik vroeg aan de balie of iemand ooit iets had gezegd over de handen van de kauwgombel-Mona Lisa. 'Nee, nooit' zei de aardige jonge man. Ik zei: 'Ze zijn helemaal fout!'. 'O'?' Hem was zelf ook niks opgevallen.
Ik zei: 'Ik zal een foto maken.'
Maar daar vroeg hij later niet naar. Hij had het uit een soort 'interesse naar de (vreemde) klant toe' plichtmatig kunnen doen. Maar het interesseert hem helemaal niet.
GEEN DETAIL
En nou zijn we aangekomen bij een verschil. Waardoor ik zeker weet dat ik een beetje dichter bij Leonardo sta dan hij. En al die mensen die daar niet over begonnen zijn. Of die het gewoon helemaal niet hebben gezien.
En die dit ook misschien gedoe over niks vinden. Die hebben echt geen oog voor schoonheid of detail. Ze bestaan. De poster is het bewijs. En Leonardo zou niet van hen houden. Denk ik. Ik denk dat hij misschien kon lachen om die kauwgom-bubbel. Misschien. Goedkoop. Schaamteloos profiterend van zijn iconische werk, maar à la. Als je bekend bent worden er geintjes ten koste van jou gemaakt. Maar om die handen zeker niet. Waardeloos. Leeg. En toch geld verdienen met een 'schilders-thema-hotel'.