Avontuur is ongewis. Het moet kunnen mislukken. MOET. Anders is het geen avontuur.
Hierboven zie je een 'gebaand pad'. Dat zie je tijdens een avontuur over het algemeen niet. Misschien even letterlijk, maar niet figuurlijk. Ik ben op ben op piepkleine (gebakken ei gaan fotograferen in Maastricht) en best wel grote avonturen (schat gaan zoeken in Duitsland) geweest. Maar ook het bouwen van BOX is een avontuur. Je komt dan op terreinen waar er maar heel weinig mensen zijn die jou van advies kunnen en / of willen voorzien.
Ik geef wel eens gastles op de kunstacademie (iemand vroeg eens, maar wat voor vak geef jij dan? Ik zei: 'Het belangrijke vak 'nieuwsgierigheid') en vertel dan de studenten: 'Je nieuwsgierigheid serieus nemen en achtervolgen garandeert géén resultaat. Maar wél een reis. En tijdens die reis gebeurt van alles. Dan moet je goed opletten.'
Hoe maak je keuzes op terreinen waar je nog nooit bent geweest? Dat is een lastige, daar heb ik een liedje over gemaakt.
Het maakt verschil of het jouw bal is of niet
Allereerst vertel ik de studenten steeds: Neem iets dat écht iets voor je betekent. Want het gaat altijd een keer moeilijk worden en als jij dan de bal uit je poten laat vallen dan raapt niemand hem voor je op.
Weet waar het jou om gaat. Zodat je een kans herkent als die zich voordoet.
Een gebakken ei proberen te fotograferen interesseert niemand tot je er een verhaal van maakt. Het bouwen van BOX in principe ook niet. Dat is ook helemaal prima. Wel zo rustig.
Maar als je een theorie hebt en een schat gaat zoeken waarbij uiteindelijk geologen meten dat er daadwerkelijk iets ligt op de plek waar jouw theorie heenleidt... dan wordt het lastig om een en ander in de hand te houden.
Ik heb altijd gezegd dat als er inderdaad een nazi-schat (onder het asfalt in het Beierse plaatsje Mittenwald) ligt, ik er niks van wil hebben. Dat kán namelijk echt niet, dat is immoreel. Maar ik wil wel graag weten of ik gelijk heb. Mijn mantra was: 'Ik heb een theorie en ik wil weten of die klopt en ik ga zo ver als ik kan om daar achter te komen.' Kijk dat kun je volhouden tot het einde. Echte schatgravers zijn anders. Sowieso opereren zij in het geheim. Die gaat het om het geld. En er zijn echte schatgravers die de bak indraaien.
Mijn schatten zijn verhalen.
Schatkaartjes, er zijn er uiteindelijk 1100 à 50 euro per stuk verkocht
Maar hoe hou je het verhaal van jou als het op straat komt te liggen? In eerste instantie door mijn eigen schuld, dat heb je er van als je het gaat crowdfunden. Maar op het moment dat geologen metaal meten dan is er geen houden meer aan. Dan wil iedereen er een stukje van. Iedereen wil meekijken en de kans is groot dat het einde wordt gestolen / verraden / verklapt. Wat is dan wijsheid?
Ik ben destijds twee keer in De Wereld Draait Door geweest en het is echt moeilijk om de baas te blijven van je eigen verhaal. Je moet trouwens niet denken dat jij in zo'n programma zit voor jezelf of je eigen verhaal. Je zit daar voor het programma. Je bent materiaal. Ze willen het mooiste stukje en de rest kan weg. Dat jij dat bent daar zal niemand mee zitten.
In die periode heb ik een zelfportret gemaakt. Als de trekpop van Matthijs van Nieuwkerk die op zijn beurt de trekpop van TV is. Daarmee doe ik hem geen onrecht. Hij zit ook in een krachtenveld.
Uiteindelijk heeft hij, tegen de afspraak in, het 'einde' van het schatgraafavontuur op TV 'verklapt'.
Namelijk dat er bouwpuin gevonden is.
Hier gefilmd door de NOS
Maar is dat het einde?
Is dat het verhaal?
Nee.
Want je zou kunnen zeggen dat er geen schat lag. Maar die ligt er nu wel. Want ik heb er iets begraven.