Ik heb net 'De Schat van Mondo Leone' verteld tijdens een cursusdag. Mensen zien het als een leiderschapsverhaal, wat het in zekere zin ook is. Het gooien van de 'hoofddeksels' aan het eind van de dag is misschien theater. Maar de rest niet.
Ik heb in het weekend een verhaal over een bijzonder boerenschuurtje (op mijn manier) verteld in een boerenschuur. Niet tussen de schuifdeuren, maar tussen de fietsen en een grote gereedschapskist en allerlei rommel.
Lang geleden had ik een impresario. En de eerste opmerking die hij maakte over wat ik deed / doe, is / was: 'Ik weet niet of het theater is.'
En ik weet het wel.
Nee.
Lang geleden hadden wij een kinderoppas en zij zei: 'De man aan de keukentafel is dezelfde als die op het podium.'
Klopt.
Dit is wat ik doe, dit is hoe ik leef. Ik leef van zijn.
De vorm is misschien theatraal (en dat terwijl ik helemaal niet van theater hou, ik ga er echt nooit heen, ik hou van film, avontuur, onderzoek, muziek en verhalen en samen wordt het dit). Maar de inhoud ben ik zelf. Geen ingestudeerd karakter. Geen door een ander geschreven tekst. Geen regie. Geen effect. Alleen maar echt en direct. Full contact.
En het maakt me echt niet uit waar dat zich afspeelt. Als de mensen het maar kunnen zien en horen. Des te minder theater-achtig de omgeving is, des te beter volgens mij. Anders zitten de mensen met allemaal van die theater-achtige afspraken en conventies in hun hoofd. Haha, het is maar theater. O, aan het eind wel opstaan en lang klappen.