Ik ben geen popfotograaf. Ik ben documentairemaker en deel wat ik zie door er een foto van te maken.
Wat zie ik? Laurence Archer, 63 jaar, gitarist (van het eerste uur) van Grand Slam, tijdens het headline optreden van 'I remember Phil (Lynott) and Gary (Moore)' in Culemborg.
Het (13e alweer) herdenkingsconcert is beslist een sympathiek initiatief. Het was alleen niet echt druk. Maar eerlijk is eerlijk. Het leek hem niks te kunnen schelen en hij deed het goed. Hij 'ownde' de gitaar.
En je moet niet 'maar' zeggen, maar 'en tegelijkertijd'.
En tegelijkertijd dus... kon ik zijn veters strikken. Dat is raar. Zó dichtbij. Alles erop en eraan. Standje stadion. Leren broek, geverfde haren en zonnebril. Het klopt niet. Het voelt onwerkelijk. Niet echt. Of wel echt, maar in een museum.
Het doet mij denken aan de keer dat ik Noémie Wolfs zag, In TivoliVredenburg:
Voor een publiek dat op de vingers van de drie bandleden was te tellen, daarom verplaatst naar de bar van de zaal.
Zij bleef - gelijkvloers, zoals je ziet - in stadionmodus. Het was op zich heel goed. Maar klopte niet. Zo is de werkelijkheid niet. Als zij nou de pose vaarwel had gezegd en akoestisch was gaan optreden was het vast een onvergetelijke avond geworden om de goede reden. Nou eigenlijk om de verkeerde.
Maar popmuziek en de werkelijkheid. Dat is al zoiets.