Het werkpaard van de popmuziek



Een L-serienummer op een Fender. Dan moet je opletten.


Basspecialist Edwin van Huik maakt er dan ook een foto van.

Het zit zo:


De Cunard Adventurer was een cruiseschip. In 1973 was er, een half jaar lang, terwijl er met verschillende passagiers wekelijkse rondjes door het Caribisch gebied gemaakt werden, een band aan boord. The Jimmy Bence Band' uit Engeland.


Uiterst rechts staat de bassist: Barry Baxendale uit Newcastle. Met, onmiskenbaar een Fender Precision bas. De Fender Precision is eigenlijk de oer-basgitaar. Fender is het beroemde gitaarmerk. En deze schepping kreeg de naam 'precision' omdat je er in tegenstelling tot een contrabas eigenlijk altijd (als je snaren goed gestemd zijn) zuiver op speelt. Omdat hij frets heeft.

De Precision is nog steeds, zo'n 70 jaar na zijn geboorte, de allermeest gebruikte basgitaar. Het is geen luxe-auto of een snelle bolide. Het is meer een soort vrachtwagen. Heel functioneel. Zijn bijnaam is dan ook: Het werkpaard van de popmuziek.


Beroepsmuzikant Barry Baxendale speelde er zijn leven lang op. Hij had maar 1 basgitaar (en 1 contrabas). Als een beroepsmuzikant maar 1 instrument heeft, dan is het een goed instrument. Dat is deze bas ook. Dat weet ik, want ik heb hem na het overlijden van Barry gekocht van zijn zoon.


Kijk maar waar Barry zijn duim neerzette. Daar is een uitgesleten plek.


Ik heb ooit een filmpje over de bas gemaakt. In dat filmpje ging de hals er af en zag je dat er een stempel stond. Ik maak in dat filmpje een fout door te zeggen dat de bas op 5 januari 1964 is gemaakt. '5' is het soort hals: Precision. 'C' is het type. Maar januari 64 staat wel degelijk op de hals.

Ooit heb ik de 40e verjaardag van deze bas gevierd in de grote zaal van Vredenburg. Waar Philomena Lynott aanwezig was, moeder van Phil, de zanger en bassist van Thin Lizzy, die in zijn hoogtijdagen op een zwarte Precision speelde. Met spiegelende slagplaat. Door deze bas heb ik Herbie Flowers leren kennen. De bassist van Walk on the Wilde Side van Lou Reed en Space Oddity van Bowie. Dat was mooi. 

Maar onze wegen gaan scheiden.

Daarom maakt Edwin van Huik die foto. Ik ga de bas verkopen. Deze bas is zoveel waard geworden dat ik denk dat Barry zelf hem nooit voor die prijs zou aanschaffen. Geen enkele gewone beroepsmuzikant. 

Een Precision kostte in 1964 300 dollar. 300 dollar is nu zo ongeveer 3000 dollar. Dat is een faire prijs voor een goede bas. Ik heb trouwens ook opgezocht wat een werkpaard in Amerika kost. En de gemiddelde prijs voor een paard in Amerika is 3000 dollar.

Maar dat is niet de prijs waar een volledig originele Precision uit januari 1964 voor weg gaat. Zoek maar op. Daar koop je een toppaard voor. Dat komt door de verzamelaarswaarde. Een 'L' serienummer betekent dat de bas een Fender is van voordat Leo Fender (in 1965) de fabriek aan CBS verkocht. Daarna verdween de L. Ze zijn zeldzaam. En gewild.

Ik ben ook met de bas naar The Fellowship of Acoustics geweest. Dat is een heel wonderlijke plek in een uithoek van het land, maar dat is een ander verhaal. Zij zijn ook geïnteresseerd. Maar de vraag is of hij volledig origineel is. Er zijn ook oplichters aan het werk in deze 'tak van sport'. Wat niet zo gek is als je de prijzen ziet. Dus moest de bas open om te kijken of er van binnen aan geknoeid is, of dat er spulletjes niet origineel zijn.


Dat was eerlijk gezegd nogal spannend.


Pfff. Er is niet aan gesoldeerd en onder op de potmeters staat '6403'. De derde week van 1964. Januari. Origineel dus. Net zoals de lak.

En weet je wat? 

Nou net dat interesseert mij als muzikant helemaal niet. Ik heb de potmeters altijd vol open staan en ik vind sunburst (zo heet deze verlopende en in dit geval door ouderdom verschoten kleur) echt lelijk. Ik vind 'de hele body in een kleur' veel mooier. Zwart! 

Wat een geluk dat ik er niks gedaan heb.

We hebben samen avonturen beleefd, maar hij is eigenlijk iets anders geworden dan een basgitaar. Niemand gaat hem nog als werkpaard gebruiken.

Ik ook niet. Vrienden waren er tegen dat ik hem ging verkopen omdat de kans groot is dat een belegger of verzamelaar hem koopt en dat er niet meer op gespeeld wordt. Maar ik ga er ook niet meer mee op een podium staan.

Dus als je nog een belegging zoekt...

Dan vertel ik je er een mooi verhaal bij.